Διονύσιος Σολωμός

ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΦΟΣΚΟΛΟΥ

Έκλαψε, υπέρλαμπρε, η πατρίδα σου θωρώντας

έρμη από σε την αγκαλιά της ν' απομένει,

κι έκλαψε πάλι για τη δάφνη σου, πονώντας

π' όχι δική της τόσο σ' άρεσε, αλλά ξένη.

Και πικρότερα τώρα δέρνεται χτυπώντας

χέρι με χέρι, κι ανακράζει απελπισμένη·

«Ωιμέ! και το κορμί μού παίρνουν, που και ζώντας

στα ξένα ηύρε τιμή, στα ξένα και πεθαίνει!»

Αχ! για τα εξαίσι' αυτά που σ' εδοξάσαν κάλλη

του νου και της καρδιάς και δύναμη 'χαν τόση,

που μοναχά θα τα νοήσουν οι μεγάλοι,

αν η πατρίδα σου δε θέλεις να σπαράζει

πάντα στον πόνο, και στο κλάμα της να λιώσει,

κάμε σ' αυτήν να βγει κάποιος που να σου μοιάζει.